Moda Gibi Moda Blogu

Merdivenlerden aşağı doğru inerken, bir hava alanına doğru yol alırken yani sen giderken öyle garip bir şey oluyor. Eşsizlik, ıssızlık diyelim belki ama en çok yoksunluk oluyor… Ardımızda bırakmayıp, güzellikler taşıdığımız seneleri düşünüyorum ve sonra “geçen sene bu vakitler böyle olmuştu” diyorum, şaşırıyorsun nasıl bu kadar iyi bir hafızam olduğuna… Bazen ben de kendime şaşırıyorum, hatırladığım yüzlerce detaya rağmen nasıl gülebildiğime mesela, garip değil mi?

Birtakım kimyasalların etkisiyle çok mutlu olup kaza geçirdiğim anı bile gülerek anlattığımda bana gülüyordun. Senin yerinde başka biri olsa zaten anlatmazdım ya tut ki anlattım; benim gerçekten bir deli olduğumu düşünürdü. Sen ne yapıyordun? Sebebi her ne olursa olsun mutlu oluşuma eşlik ediyordun ve işte böyle böyle eş oluyorduk. Günlere, hayatımıza, yoksulluğumuza, kalbimizin çokluğuna eş oluyorduk…

Bu ev, bu sokaklar, bu kedi, bu gökyüzü rengini senden alıyor ve ben her gidişinde bu gerçekle yüzleşip kucaklamak zorunda kalıyorum ve iyi bilirsin ki zorunda kalarak yaptığım herhangi bir şeyi sevmiyorum. Gitmekten bahsederken hep senin adın geçiyor ama biliyorsun ara ara benim de yollarım oluyor. Aklıma bir şarkı geliyor, bu kez gülümseyerek söyleyemiyorum.

"Terbiyesizlik diz boyu" diyorum çünkü 6 Temmuz 2012 tarihinde Guns N' Roses konseri var ve benim yeni haberim oldu! Bilet fiyatlarına söyleyecek sözüm yok da biletleri nereden alabileceğime kadar tek bilginin olmaması acayip sinir bozucu!

Murathan Mungan'ın sorduğu, senin cevap bulamadığın gibi: Kim geri verebilir bana harcadığım gençliğimi? Dağınık yatağım, mutsuz yatağım, onardın mı yüreğimi? Gün gelir hesap sorar yaşanmamış duygular, yüzünüze örülür böyle geç kaldığınız kapılar… Sevginin gücünü görmeyen gözler gecikmiş yaşlarını döker öyle bir an gelir ki sevişmek ölmeye benzer. Dağınık yatağım, mutsuz yatağım seni artık yalnızlık bekler.